| Del av tal | verb |
|---|---|
| Uttal | /ɪriˈteːrə(n)/ |
| Avstavning | ir·ri·te·ren |
| Indikativ | |
|---|---|
| Presens | Dåtid |
| (ik) irriteer | (ik) irriteerde |
| (jij) irriteert | (jij) irriteerde |
| (hij) irriteert | (hij) irriteerde |
| (wij) irriteren | (wij) irriteerden |
| (jullie) irriteren | (jullie) irriteerden |
| (gij) irriteert | (gij) irriteerdet |
| (zij) irriteren | (zij) irriteerden |
| Konjunktiv | |
| Presens | Dåtid |
| (dat ik) irritere | (dat ik) irriteerde |
| (dat jij) irritere | (dat jij) irriteerde |
| (dat hij) irritere | (dat hij) irriteerde |
| (dat wij) irriteren | (dat wij) irriteerden |
| (dat jullie) irriteren | (dat jullie) irriteerden |
| (dat gij) irriteret | (dat gij) irriteerdet |
| (dat zij) irriteren | (dat zij) irriteerden |
| Imperativ | |
| Singular/Plural | Plural |
| irriteer | irriteert |
| Particip | |
| Nuvarande particip | Perfektparticip |
| irriterend, irriterende | (hebben) geïrriteerd |
| afrikaans | irriteer |
|---|---|
| engelska | irritate |
| esperanto | iriti |
| färöiska | erta; arga; ørkymla |
| spanska | acuciar; incitar |
| tyska | reizen; aufreizen; erregen; erzürnen; irritieren; angreifen |