Information du mot wankelen (néerlandais → espéranto: ŝanceliĝi)

Synonymes: waggelen, wiebelen

Parti du discoursverbe
Prononciation/ˈʋɑŋkələ(n)/
Césurewan·ke·len

Conjugaison

Indicatif
PrésentPassé
(ik) wankel(ik) wankelde
(jij) wankelt(jij) wankelde
(hij) wankelt(hij) wankelde
(wij) wankelen(wij) wankelden
(jullie) wankelen(jullie) wankelden
(gij) wankelt(gij) wankeldet
(zij) wankelen(zij) wankelden
Subjonctif
PrésentPassé
(dat ik) wankele(dat ik) wankelde
(dat jij) wankele(dat jij) wankelde
(dat hij) wankele(dat hij) wankelde
(dat wij) wankelen(dat wij) wankelden
(dat jullie) wankelen(dat jullie) wankelden
(dat gij) wankelet(dat gij) wankeldet
(dat zij) wankelen(dat zij) wankelden
Impératif
Singulier/PlurielPluriel
wankelwankelt
Participes
Participe présentParticipe passé
wankelend, wankelende(hebben) gewankeld

Exemples d’usage

Een uitgeputte man wankelde het plein op.
Het idool wankelde, het viel.
De zielkundige zette de hoed op en wankelde vernietigd huiswaarts.
Ze behielden het terrein en bleven standhouden, maar tegen de avond begonnen ze toch te wankelen.
Het kabinet wankelt.
Wankelend hield de vertwijfelde heer zich op de gladde stenen in eveniwicht.

Traductions

afrikaanswankel; wankelrig
allemandtaumeln; wackeln; zagen; zaudern; zögern
anglaiswaver; falter; rock; stagger; totter; vacillate
danoistøve
espagnoltitubear; vacilar
espérantoŝanceliĝi
féringienridla; sveiggja
françaisbarguigner; hésiter
frison occidentalskytskoarje; wifkje
frison saterlandswonkje; nulje; suumje; tuntelje; tuumelje; duusje; swooie; trieselje; wiggelje; swabbelje; wriggelje; slakkerje
italienesitare; titubare
portugaishesitar; vacilar
tchèqueváhat