| Parti du discours | adjectif |
|---|---|
| Prononciation | /vərˈstɑndəx/ |
| Césure | ver·stan·dig |
| Positif | verstandig |
|---|---|
| Comparatif | verstandiger |
| Superlatif | verstandigst |
| Positif | Comparatif | Superlatif | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Prédicatif | verstandig | verstandiger | (het) verstandigst, (het) verstandigste | |||
| Attributif | Indéfini | Pluriel masculin et féminin | verstandige | verstandigere | verstandigste | |
| Singulier neutre | verstandig | verstandiger | verstandigst | |||
| Pluriel | verstandige | verstandigere | verstandigste | |||
| Défini | verstandige | verstandigere | verstandigste | |||
| Partitif | verstandigs | verstandigers | ||||
| allemand | gescheit; klug; vernünftig; verständig |
|---|---|
| anglais | prudent; reasonable; sensible; judicious; wise |
| catalan | prudent; raonable |
| danois | fornuftig |
| espagnol | acertado; escarcha |
| espéranto | prudenta |
| féringien | skilagóður; hyggin; rættsiktaður |
| finnois | älykäs |
| français | prudent; raisonnable; sage |
| frison saterland | klouk; kluftich; finnich; wies; goar |
| italien | sensato |
| latin | prudens |
| portugais | judicioso; prudente; sensato |
| russe | благоразумный |