Geen van mijn favoriete tuinbladen had op de omslag een tuin die krioelde van de insecten.
„Geen enkele”, zei Stijtselaar en beende zenuwachtig weg, zich afvragend waarom het in zijn hoofd ineens krioelde van duizenden galopperende ruiters die allemaal tegelijk tegen hem schreeuwden.
In het bos krioelt het van de everzwijnen.