Synonymes: uiteenspringen, uit elkaar springen
| Parti du discours | verbe |
|---|
| Prononciation | /œʏ̯ˈtenspɑtə(n)/ |
|---|
| Césure | uit·een·spat·ten |
|---|
Conjugaison
| Indicatif |
|---|
| Présent | Passé |
|---|
| (ik) spat uiteen | (ik) spatte uiteen |
| (jij) spat uiteen | (jij) spatte uiteen |
| (hij) spat uiteen | (hij) spatte uiteen |
| (wij) spatten uiteen | (wij) spatten uiteen |
| (jullie) spatten uiteen | (jullie) spatten uiteen |
| (gij) spat uiteen | (gij) spattet uiteen |
| (zij) spatten uiteen | (zij) spatten uiteen |
| Subjonctif |
|---|
| Présent | Passé |
|---|
| (dat ik) uiteenspatte | (dat ik) uiteenspatte |
| (dat jij) uiteenspatte | (dat jij) uiteenspatte |
| (dat hij) uiteenspatte | (dat hij) uiteenspatte |
| (dat wij) uiteenspatten | (dat wij) uiteenspatten |
| (dat jullie) uiteenspatten | (dat jullie) uiteenspatten |
| (dat gij) uiteenspattet | (dat gij) uiteenspattet |
| (dat zij) uiteenspatten | (dat zij) uiteenspatten |
| Impératif |
|---|
| Singulier/Pluriel | Pluriel |
|---|
| spat uiteen | spat uiteen |
| Participes |
|---|
| Participe présent | Participe passé |
|---|
| uiteenspattend, uiteenspattende | (zijn) uiteengespat |