| Wortart | Verb |
|---|---|
| Aussprache | /ˈsxɔkə(n)/ |
| Trennung | schok·ken |
| Indikativ | |
|---|---|
| Präsens | Präterium |
| (ik) schok | (ik) schokte |
| (jij) schokt | (jij) schokte |
| (hij) schokt | (hij) schokte |
| (wij) schokken | (wij) schokten |
| (jullie) schokken | (jullie) schokten |
| (gij) schokt | (gij) schoktet |
| (zij) schokken | (zij) schokten |
| Konjunktiv | |
| Präsens | Präterium |
| (dat ik) schokke | (dat ik) schokte |
| (dat jij) schokke | (dat jij) schokte |
| (dat hij) schokke | (dat hij) schokte |
| (dat wij) schokken | (dat wij) schokten |
| (dat jullie) schokken | (dat jullie) schokten |
| (dat gij) schokket | (dat gij) schoktet |
| (dat zij) schokken | (dat zij) schokten |
| Imperativ | |
| Einzahl/Mehrzahl | Mehrzahl |
| schok | schokt |
| Partizipien | |
| Präsenspartizip | Perfektpartizip |
| schokkend, schokkende | (hebben) geschokt |
| Deutsch | erschüttern; reißen; zerren |
|---|---|
| Englisch | jerk; jolt; shake |
| Esperanto | ekskui |
| Saterfriesisch | ferschädje; riete; tuukje; ferskädje |