| Wortart | Verb |
|---|---|
| Aussprache | /ˈdɵŋkə(n)/ |
| Trennung | dun·ken |
| Indikativ | |
|---|---|
| Präsens | Präterium |
| (hij) dunkt | (hij) docht, dacht, dunkte |
| (zij) dunken | (zij) dochten, dachten, dunkten |
| Konjunktiv | |
| Präsens | Präterium |
| (dat hij) dunke | (dat hij) dochte, dachte, dunkte |
| (dat zij) dunken | (dat zij) dochten, dachten, dunkten |
| Partizipien | |
| Präsenspartizip | Perfektpartizip |
| dunkend, dunkende | (hebben) gedocht, gedunkt |
| Esperanto | ŝajni al |
|---|---|
| Niederdeutsch | dünken |