| Parti du discours | verbe |
|---|---|
| Césure | in·dign·i |
| Indicatif | |
|---|---|
| Présent | indignas |
| Passé | indignis |
| Futur | indignos |
| Conditionnel | |
| indignus | |
| Impératif | |
| indignu | |
| Participes actifs | |
|---|---|
| Présent | indignanta |
| Passé | indigninta |
| Futur | indignonta |
| allemand | aufgebracht sein; entrüstet sein; sich entrüsten; sich empören; unwillig sein |
|---|---|
| anglais | be indignant; be irritated; resent |
| danois | ærgre sig |
| espagnol | indignarse |
| finnois | närkästyä |
| français | s’indigner |
| frison occidental | ergerje |
| frison saterland | apbroacht weese; sik äntrustje |
| grec | αγανακτώ |
| islandais | gremjast |
| néerlandais | verontwaardigd zijn; zich ergeren; zich verontwaardigen |
| norvégien | ergre seg |
| portugais | indignar‐se; sentir indignação |
| suédois | harmas |