| Wortart | Verb |
|---|---|
| Trennung | ka·pi·tu·lac·i |
| Indikativ | |
|---|---|
| Präsens | kapitulacas |
| Präterium | kapitulacis |
| Futur | kapitulacos |
| Konditional | |
| kapitulacus | |
| Imperativ | |
| kapitulacu | |
| Aktive Partizipien | |
|---|---|
| Präsens | kapitulacanta |
| Präterium | kapitulacinta |
| Futur | kapitulaconta |
| Afrikaans | hom oorgee |
|---|---|
| Deutsch | sich ergeben; kapitulieren; die Waffen strecken; aufgeben |
| Englisch | capitulate; surrender |
| Färöerisch | gevast; ganga til ryggjar |
| Italienisch | arrendersi |
| Katalanisch | capitular |
| Niederländisch | capituleren; zich overgeven |
| Portugiesisch | capitulação; rendição |
| Saterfriesisch | sik reeke; kaptulierje |
| Spanisch | capitular |
| Türkisch | teslim olmak |