| Wortart | Verb |
|---|---|
| Trennung | in·dign·i |
| Indikativ | |
|---|---|
| Präsens | indignas |
| Präterium | indignis |
| Futur | indignos |
| Konditional | |
| indignus | |
| Imperativ | |
| indignu | |
| Aktive Partizipien | |
|---|---|
| Präsens | indignanta |
| Präterium | indigninta |
| Futur | indignonta |
| Dänisch | ærgre sig |
|---|---|
| Deutsch | aufgebracht sein; entrüstet sein; sich entrüsten; sich empören; unwillig sein |
| Englisch | be indignant; be irritated; resent |
| Finnisch | närkästyä |
| Französisch | s’indigner |
| Griechisch | αγανακτώ |
| Isländisch | gremjast |
| Niederländisch | verontwaardigd zijn; zich ergeren; zich verontwaardigen |
| Norwegisch | ergre seg |
| Portugiesisch | indignar‐se; sentir indignação |
| Saterfriesisch | apbroacht weese; sik äntrustje |
| Schwedisch | harmas |
| Spanisch | indignarse |
| WestFriesisch | ergerje |