| Aussprache | /ˈkɛnən/ |
|---|---|
| Trennung | ken·nen |
| Wortart | Verb |
| Indikativ | |
|---|---|
| Präsens | Präterium |
| (ich) kenne | (ich) kannte |
| (du) kennst | (du) kanntest |
| (er) kennt | (er) kannte |
| (wir) kennen | (wir) kannten |
| (ihr) kennen | (ihr) kanntet |
| (sie) kennen | (sie) kannten |
| Konjunktiv | |
| Präsens | Präterium |
| (ich) kenne | (ich) kennte |
| (du) kennest | (du) kenntest |
| (er) kenne | (er) kennte |
| (wir) kennen | (wir) kennten |
| (ihr) kennet | (ihr) kenntet |
| (sie) kennen | (sie) kennten |
| Partizipien | |
| Präsenspartizip | Perfektpartizip |
| kennend | (haben) gekannt |
| Afrikaans | ken |
|---|---|
| Albanisch | njoh |
| Englisch | know |
| Esperanto | koni |
| Niederdeutsch | kennen |
| Niederländisch | kennen |
| Papiamento | konosé |
| Thai | รู้จัก |