| Aussprache | /ɛrˈnɛnən/ |
|---|---|
| Trennung | er·nen·nen |
| Wortart | Verb |
| Indikativ | |
|---|---|
| Präsens | Präterium |
| (ich) ernenne | (ich) ernannte |
| (du) ernennst | (du) ernanntst |
| (er) ernennt | (er) ernannte |
| (wir) ernennen | (wir) ernannten |
| (ihr) ernennt | (ihr) ernanntet |
| (sie) ernennen | (sie) ernannten |
| Konjunktiv | |
| Präsens | Präterium |
| (ich) ernenne | (ich) ernennte |
| (du) ernennest | (du) ernenntest |
| (er) ernenne | (er) ernennte |
| (wir) ernennen | (wir) ernennten |
| (ihr) ernennet | (ihr) ernenntet |
| (sie) ernennen | (sie) ernennten |
| Imperativ | |
| (du) ernenne | |
| (ihr) ernennt | |
| ernennen Sie | |
| Partizipien | |
| Präsenspartizip | Perfektpartizip |
| ernennend | (haben) ernannt |
| Afrikaans | benoem |
|---|---|
| Englisch | appoint; nominate |
| Esperanto | nomumi |
| Französisch | nommer |
| Niederländisch | benoemen; benoemen tot |
| Spanisch | nombrar |
| WestFriesisch | beneame; beneame ta |