| Parti du discours | substantif |
|---|---|
| Prononciation | /ˈkʊə̯nəŋ/ |
| Césure | ko·ning |
| Pluriel | konings |
| Diminutif | |
|---|---|
| Singulier | Pluriel |
| koninkie | koninkies |
| albanais | mbret |
|---|---|
| allemand | König |
| anglais | king |
| anglais (vieil anglais) | frea; cyning; dryhten; ealdor |
| bas allemand | köäning; koaning |
| catalan | rei |
| créole jamaïcain | king |
| danois | konge |
| espagnol | rey |
| espéranto | reĝo |
| finnois | kuningas |
| français | roi |
| frison occidental | kening |
| gaélique écossais | rìgh |
| gallois | brenin |
| hongrois | király |
| islandais | konungur |
| italien | re |
| latin | rex |
| malais | raja |
| néerlandais | koning |
| norvégien | konge |
| portugais | rei |
| scots | keeng |
| souahéli | mfalme |
| suédois | kung; konung |
| tagalog | harì |
| turc | kral |
| yidiche | מלך; קעניג |